|
Os
misteriosos sons das dunas
 Os
exploradores e viaxeiros polos desertos contan historias sobre
os sons que oen na soidade das areas. Sabíase que o fenómeno
era producido por aludes de area pero descoñecíase o
mecanismo exacto. Desde a Universidade
de París propoñen unha hipótese sobre a producción
destes sons: a fonte serían as vibracións producidas no
leito de area logo das colisións de milleiros de grans.
Os sons escoitados nos desertos de
area poden escoitarse a dez quilómetros de distancia, a cento
cinco decibelios e con frecuencias entre noventa e cinco e
cento cinco hercios. Bruno Andreotti, físico da Universidade
de Parles, marchou aos campos de dunas do Sáhara.
A formación e movemento dunha duna é un
fenómeno eólico. Os grans de areas van subindo a favor do
vento pola zona de menor pendente da duna. No momento que na
cima o amoreamento de area é moi grande os grans de area caen
polo outro lado. Nese momento ocorre o alude e a duna
‘comeza a cantar’.
Andreotti mediu asemade as vibracións
ocasionadas no leito areoso e as emisións acústicas no aire.
Logo das súas análises atopou que as vibracións da area se
comportan como ondas lentas e cunha amplitude dun cuarto do diámetro
dun gran de area.
O son final, o que máis chama a atención,
é o resultante dos golpes duns con outros, provocando ondas
elásticas sobre a superficie de duna. A superficie areosa
pode actuar igual cá membrana dun tambor.
|
