| Un
idioma preciso |
|
|
|
preciso
-a.
adx. 1.Exactamente determinado ou definido.
2. Dise do que non é equívoco nin vago.
3. Dise do que é necesario ou imprescindible.
|
|
A linguaxe usada na comunicación técnica e científica debe ser
"un idioma preciso", xa que a exactitude e a non ambigüidade é unha das súas características definitorias. O galego neste tipo de comunicacións é tamén
"un idioma preciso": para o seu proceso de normalización é imprescindible que acceda a estes ámbitos expresivos, e que os seus falantes perciban con evidencias que todos os contidos de todos os temas poden ser comunicados a través dela.
Por eso, desde esta sección de canalciencia.com, coordinada pola
Área de Linguaxes Especializadas do
Servicio de Normalización Lingüística da
USC, intentaremos contribuír ós dous tipos de "precisións", presentando para o debate propostas de denominación de termos galegos que aínda non acadaron unha forma estable ou que se empregan de forma inadecuada.
Cada número parte dun pequeno estudio elaborado polos coordinadores no que se analiza un ou varios conceptos dunha área de especialidade, e se propoñen nomes galegos para eles. Partindo dese traballo, convidamos a todas as persoas interesadas a opinar sobre a calidade e a conveniencia das formas propostas, e a presentar e defender as súas propias alternativas no foro de debate creado para tal fin.
|
|
| Foro |
 |
Deixe a súa opinión sobre a solución proposta no foro.
|
| As
súas precisións
|
|
Colabore
na construcción dun idioma preciso e mande os seus propios
informes ou as súas dúbidas.
|
| Ligazóns |
|
Diccionarios
e bancos terminolóxicos
Diccionarios
e vocabularios galegos
Outros
Máis
ligazóns
|
|
|
|
|
Entre pelos, *vellos e *velos
|
|
|
40n 34
|
|
En precisións anteriores, como a 12
ou a 35,
xa explicamos en qué consiste o fenómeno de interferencia lingüística
que se coñece como “falsos amigos”, e xa indicamos tamén
que con frecuencia está na orixe de problemas terminolóxicos.
|
|
A
semellanza entre o galego vello
e as formas vello
e bello
do castelán, é fonte de confusións frecuentes, especialmente na
antroponimia e na toponimia, que fan que algúns convirtan a
Galicia nun lugar de fermosura sen igual, chea de aldeas con nomes
tan suxestivos como Vilabella,
Agrobello,
Vilarbello,
Ferreirabella…
(mágoa que tales sitios non existan e non sexan máis ca traducións
a un castrapo ruín de topónimos reais como Vilavella,
Agrovello,
Vilarvello,
Ferreiravella…).
 Na
dirección contraria, tampouco é insólito atopar textos galegos
nos que vello suplanta incorrectamente a peluxe
para nomear o ‘pelo suave curto e fino que cobre case todo o
corpo’, ou a lanuxe
cando se quere aludir ao ‘pelo fino, semellante ao veludo, que
cobre algunhas froitas, follas e plantas’. Evidentemente, ambos
os dous usos veñen motivados polos conceptos aos que a forma vello
pode referirse en castelán.
As
distorsións creadas por esta parella de falsos amigos esténdense
tamén á linguaxe técnica á hora de denominar ‘unha serie de
diminutas prolongacións papilares de certas membranas vasculares
(especialmente as que cobren o interior do intestino
delgado)’. Todas as linguas do noso contorno –quitado o
castelán, onde se desenvolve a forma vellosidades
a partir de vello– toman como base o cultismo latino villus
(PT: vilosidades,
EN: villus,
FR: villosité…),
e esa mesma liña é a seguida nos dicionarios galegos máis
modernos e de maior calidade técnica e lingüística, como o Diccionario
galego de termos médicos. Neste traballo propóñense
como termos galegos vilosidade, vilosidades intestinais,
vilosidades sinoviais, vilosidades placentarias…
 Pero
tamén podemos atopar outras denominacións nas que se detecta a
confusión provocada pola parella de falsos amigos, como ocorre en
velosidades
intestinais [sic], mala tradución do termo castelán.
Outro nome que tamén se pode documentar é pilosidades (pilosidades
intestinais), no que se parte da analoxía ES: vello
– GL: pelo, para elaborar a partir dela o termo técnico.
Aínda que desde o punto de vista estritamente lingüístico a
esta proposta non cabe facerlle ningunha obxección, presenta o
inconveniente de separarse da liña seguida por todos os idiomas
veciños.
|
Tendo
en conta todo o devandito, debemos evitar as traducións
automáticas dos termos casteláns polos galegos e, no
caso concreto que aquí nos ocupa, cremos que se debe
empregar a forma vilosidade, polas razóns antes
indicadas. |
|
|
© Área de Linguaxes
Especializadas do SNL da USC
© canalciencia.com
Contacte
connosco |
|
|
|
