|
 Para
nós é doado entender que unha fonte de calor –o lume,
por exemplo– “quenta” unha cousa –un recipiente con
auga–, e como consecuencia esta “quece”[1].
Pola contra, en castelán, para estas dúas vertentes do
mesmo proceso úsase unicamente o verbo calentar,
nun caso con valor transitivo (“el fuego calienta el
agua”), ben con valor pronominal (“el agua se
calienta”).
Sobre
os dous verbos galegos antes citados fórmanse os derivados requentar
(‘Volver quentar unha cousa’)
e requecer
(‘Volver quecer algunha cousa’), que engaden unicamente
o matiz de reiteración con respecto ao significado dos
verbos base.[2]
Partindo
destas premisa, sorprende que no ámbito da ecoloxía se
fale do requentamento
(global, do planeta, da
atmosfera…) para referirse ao ‘proceso de aumento da
temperatura da terra debido fundamentalmente á acumulación
de dióxido de carbono na atmosfera, producido polo home’.
Esta sorpresa fundaméntase en dúas razóns:
-
Se
partimos da idea de que requentamento
significa, en xeral, a ‘acción de volver quentar algo
que xa estivo quente anteriormente’ non parece que ese
matiz de reiteración acaia ben coa definición que
acabamos de dar no parágrafo anterior.
-
Pero amais, segundo esa mesma definición,
parece que o verbo que lle correspondería sería quecer
e non quentar,
xa que o aspecto significativo é a subida de
temperatura que sofre a superficie terrestre, e non o
axente ou o conxunto de actividades que provocan esa
subida.
|
A suma
de ambas as dúas razóns lévanos a concluír que quecemento
(global, do planeta, da atmosfera…), é a forma máis
acaída desde o punto de vista lingüístico para
designar ese concepto, opinión defendida tamén
polos autores do Léxico
do medio. Unha razón suplementaria que apoiaría
esta elección é o feito de que permite manter a
harmonía co portugués (aquecimento
global) e co inglés (global
warming). |
Pola
contra, formas como quentamento
ou requentamento
parecen ser traducións literais dos termos do castelán (calentamiento
e recalentamiento,
respectivamente).
|
