preciso -a. adx. 
1.Exactamente determinado ou definido. 
2. Dise do que non é equívoco nin vago. 
3. Dise do que é necesario ou imprescindíbel.

Dicionarios e bancos terminolóxicos

Dicionarios e vocabularios galegos

• do Servizo de Normalización Lingüística da USC

• da Xunta de Galicia

• do Seminario de Lingüística Informática da U. de Vigo

• máis materiais galegos

 Outros

• Eurodicautom: Banco de termos da Comisión da U. E.  Datos en 12 idiomas oficiais da U. E.

• Euterpe :Banco de termos do Parlamento Europeo) Datos en 12 idiomas oficiais da U. E.

• Dicionario Logos: Dicionario multingüe o funcionamento do cal se describe con detalle aquí.

• Grand dictionnaire terminologique: Banco bilingüe inglés-francés da Administración do Quebec, Canadá.

• Base de Terminologie do Conseil International de la Langue Française. Datos en inglés-francés-castelán-alemán

• Cercaterm: Banco do Centro de Terminologia de Catalunya. O número de linguas varía segundo as áreas de especialidade.

• Onelook: Buscador que procura unha forma concreta en case 850 dicionarios electrónicos presentes na súa base de datos. Basicamente en inglés.

• Michaelis. Moderno dicionário da língua portuguesa: Dicionario portugués que conta con máis de 200 000 entradas e subentradas, con especial atención ao léxico especializado.

• Algunhas páxinas compiladoras de dicionarios e vocabularios en liña:

• O tradutor virtual

• Onelook

• Yourdictionary

• Ressources Internet da Universidade de Sherbrooke (Canadá)

• Terminology collection

Máis ligazóns

O elemento grego -klastós (que significaba ‘rotura’ ou ‘fragmento’) vénse empregando nas linguas occidentais como formante culto na creación de termos que teñen como trazo significativo esa idea de ‘ruptura’.

Así emprégase:

• Para darlle nome a instrumentos médicos que serven para romper estruturas duras do organismo, baixo a forma -clasto [EN: -clast; PT: -clasto; ES: -clasto]: cranioclasto, litoclasto, osteoclasto…
  

• Para designar diferentes tipos de células que teñen en común a capacidade de atacar e destruír determinados tecidos, tamén coa mesma forma -clasto: cementoclasto, condroclasto, odontoclasto, osteoclasto…
  

• Aínda coa mesma forma, para referirse en xeoloxía a fragmentos de rocha creados pola acción de axentes físicos: clasto, piroclasto…
  

• Para nomear en xeoloxía diferentes tipos de fractura, normalmente con denominacións rematadas en -´clase: diáclase, litóclase (VOLG, Gran Xerais…) ou catáclase[1] (Diccionario das ciencias da natureza e da saúde).
  Formas semellantes son tamén empregadas polo portugués (catáclase, diáclase, litóclase…)[2], o inglés (cataclasis, diaclasis, lithoclase…) e o castelán (cataclasis, diaclasa, litoclasa…). Nas tres linguas é tamén posible percibir irregularidades denominativas moi semellantes ás que indicamos en galego na nota anterior.
  

• Tamén en xeoloxía, para designar algúns minerais do grupo dos feldespatos.
  Se nos casos anteriores había unha alta unanimidade á hora de elixir a forma que adoptaba o -klastós grego, neste caso os traballos galegos optan por liñas diverxentes:

• Vocabulario de ciencias naturais e o Gran diccionario Xerais recomendan o emprego de -clasa (anortoclasa, oligoclasa, ortoclasa, plaxioclasa) que é o mesmo modelo seguido polo castelán (anortoclasa, oligoclasa, ortoclasa, plagioclasa).

• No Diccionario das ciencias da natureza e da saúde parece recomendarse[3] o emprego de -´clase (anortóclase –ou anortosa–, clinóclase –ou clinoclasita), seguindo un padrón que é usado en inglés (anorthoclase, clinoclase, oligoclase, orthoclase, plagioclase) e en francés (anorthoclase, clinoclase, oligoclase, orthoclase, plagioclase).
  

• No Vocabulario ortográfico da lingua galega, o único de todos estes minerais que se cita forma o seu nome a partir de -clasio (plaxioclasio), modelo tamén empregado en portugués (anortoclásio, oligoclásio, ortoclásio, plagioclásio), onde alterna con -clase (anortoclase, oligoclase, ortoclase ou ortóclase, plagioclase).[4]