|
|
Un
idioma preciso |
| |
|
preciso
-a.
adx.
1.Exactamente determinado ou definido.
2. Dise do que non é equívoco nin vago.
3. Dise do que é necesario ou imprescindíbel. |
| |
A linguaxe usada na comunicación técnica e científica debe ser
"un idioma preciso", xa que a exactitude e a non ambigüidade é unha das súas características definitorias. O galego neste tipo de comunicacións é tamén
"un idioma preciso": para o seu proceso de normalización é
imprescindíbel que acceda a estes ámbitos expresivos, e que os seus falantes perciban con evidencias que todos os contidos de todos os temas poden ser comunicados a través dela.
Por iso, desde esta sección de canalciencia.com, coordinada pola
Área de Terminoloxía do
Servizo de Normalización Lingüística da
USC, intentaremos contribuír aos dous tipos de "precisións", presentando para o debate propostas de denominación de termos galegos que aínda non acadaron unha forma
estábel ou que se empregan de forma inadecuada.
Cada número parte dun pequeno estudo elaborado polos coordinadores no que se analiza un ou varios conceptos dunha área de especialidade, e se propoñen nomes galegos para eles. Partindo dese traballo, convidamos a todas as persoas interesadas a opinar sobre a calidade e a conveniencia das formas propostas, e a presentar e defender as súas propias alternativas no foro de debate creado para tal fin.
|
| |
| Ligazóns |
Dicionarios
e bancos terminolóxicos
Dicionarios
e vocabularios galegos
Outros
Máis
ligazóns |
| |
| |
|
|
|
| Castelanismos travestidos: a “arpilleira” |
|
88
|
Alcumes
na Internet |
|
No
mundo real –e especialmente no mundo real galego–,
unha persoa pode ser coñecida polo seu nome propio, ou
por algún outro, xurdido polas razóns máis diversas,
con ou sen o beneplácito de quen o porta, e que pode
tomar como base características físicas ou morais, reais
ou inventadas deste.
|
|
 A
todo ese abano de “segundos nomes” –que
moitas veces son os primeiros– (o raposo
de Arteixo, Mac o
Navallas, Brétemas,
Manolito Catrollos…)
chamámoslle en galego alias
ou sobrenome.
Pero algúns deles adquiriron relevancia abonda como para
contar cunha denominación propia que os personaliza:
-
Ao ‘nome ficticio co que un autor asina a súa obra para
esconde-la súa identidade’ (como Brétemas ou Avilés
de Taramancos) chamámoslle pseudónimo.
-
O ‘nome que se lle dá a unha persoa, tomado dos seus
defectos físicos, morais ou doutras circunstancias’ coñécese
como alcume
ou alcuño.
Estes
nomes específicos non deben empregarse máis alá do seu
raio de acción, así que debemos evitar tratalos como se
fosen sinónimos das formas máis xerais, en contextos
como ‘Este presentador era coñecido polo alcume de Superpiñeiro’.
Ben,
pois o que acabamos de indicar para o mundo real, é tamén
aplicable ao virtual. No ámbito da informática alias
(EN: alias;
PT: alias;
ES: alias; FR: alias) pode aludir, como
mínimo, a:
-
Un
dos varios nomes alternativos que poden facerse
corresponder co mesmo enderezo de Internet.
-
Un nome curto e doado de lembrar que remite a un enderezo
de correo electrónico de tal forma que ao enviar unha
mensaxe, tecleando o primeiro como destinatario, esta remítese
ao enderezo completo.
-
Unha denominación alternativa que identifica un obxecto
(un ficheiro, un campo de datos…)
|
|
|
|
Tendo
en conta que en ningunha desas definicións se
perciben as connotacións negativas que parecen
propias de alcume,
pensamos que non se debe empregar esta denominación
para designalos[1]
–a pesar de que
se empregue con frecuencia na versión galega
dun dos paquetes
ofimáticos máis difundidos.
Alias
e sobrenome
son, con gran diferenza, formas máis acaídas[2].
|
|
|
|
|
|
[1]
Si se podería
empregar –nalgúns casos– para describir o que
en inglés se coñece como nick
ou nickname:
un ‘nome alternativo que adoita ser empregado
polos usuarios de determinadas ferramentas
interactivas de relación, como foros ou charlas (chats)’.
[2]
A primeira é a
denominación elixida na versión
galega de Windows e, ocasionalmente, tamén na
de OpenOffice.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
